Bronisław Kłosowski urodzony 28 czerwca 1923 w Zakopanym – syn Karola, inżynier budowlany, malarz. Do wybuchu wojny w 1939 uczył się w zakopiańskim gimnazjum „Liliana”, gdzie rozpoczął też działalność w harcerstwie, kontynuowaną w czasie okupacji w ruchu oporu – najpierw w Organizacji Orła Białego, potem ZWZ. Równolegle uczył się w Berufstachschule fur Goralische Volkskunst w dziale rzeźbiarskim. Jego nauczycielami rysunku byli Stanisław Kamocki i Ludwik Żochowski. Pracował potem przymusowo jako robotnik w Służbie Budowlanej, najpierw w Zakopanym, potem w Foluszu pod Jasłem i Przeworsku. W czerwcu 1944 powrócił do Zakopanego. Działał w podziemiu, wykonując m.in. fałszywe dokumenty, a także gromadząc broń.

W styczniu 1945 był jednym z milicjantów delegatury Rządu Londyńskiego, utrzymujących porządek w Zakopanym. Po wkroczeniu Armii Czerwonej służył do kwietnia 1945 w MO, ale niebawem został aresztowany przez NKWD i wywieziony w głąb Rosji, gdzie został skazany na 10 lat łagru. Zwolniony dzięki amnestii w 1948, powrócił do Zakopanego i tu w 1950 zdał maturę w Liceum Budowlanym, a następnie studiował w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Krakowie, którą ukończył w 1954. Pracował potem w Krakowie przy budowie Nowatorskich Zakładów Przemysłu Skórzanego i od 1957 w Zakopanym (FWP, Prezydium MRN, COS). do 1979, to jest do przejścia na emeryturę był zatrudniony w Wojewódzkim Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Gospodarki Komunalnej z siedzibą w Nowym Targu, jako specjalista do spraw wynalazczości.

Od dziecka zajmował się malarstwem, a w 1951 miał pierwszą indywidualną wystawę. Jego obrazy trafiły do muzeów i prywatnych zbiorów w Polsce, zachodniej Europie i w Stanach Zjednoczonych. Głównym tematem jego malarstwa są pejzaże tatrzańskie. Drugą jego pasją było esperanto. W 1962 założył w Zakopanym Związek Esperantystów i przez 28 lat był jego prezesem. Jest również autorem dwóch antologii dowcipów i anegdot góralskich: „Ej, śmiejom się Tatry, śmiejom” (1990) i „Humor z ciupagą” (1991).