Karol Kłosowski urodził się 1 lutego 1882, zmarł 4 lutego 1971 – malarz, rysownik i nauczyciel. Już w dzieciństwie przejawiał wielkie talenty plastyczne i za sprawą miejscowego dziedzica otrzymał stypendium powiatu borszczowskiego, które umożliwiło mu w 1896 podjęcie nauki w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanym. Zamieszkał wtedy na stancji u Katarzyny Sobczakówny w „Sobczakówce”. Po 5 latach ukończył dział ornamentyki, po następnym roku – dział rzeźby figuralnej. Dzięki kolejnemu stypendium powiatowemu, wyjechał na dalszą naukę do krakowskiej Szkoły Artystyczno-Przemysłowej, którą ukończył w 1902. Następnie otrzymawszy prywatną fundację hrabiego Tadeusza Czarkowskiego-Golejowskiego, rozpoczął studia na wydziale rzeźby Akademii w Wiedniu. Po roku, z powodów finansowych, wrócił do Krakowa i tu, utrzymując się z prac dorywczych, studiował na ASP na wydziale malarskim pod kierunkiem Teodora Axentowicza, ucząc się również u innych mistrzów (m.in. Wyspiańskiego, Stanisławskiego, Mehoffera i Wyczółkowskiego). Po studiach, w 1907 powrócił do Zakopanego i ponownie zamieszkał w willi „Sobczakówka”. W tymże roku ożenił się z Katarzyną Sobczakówną, starszą od siebie o 26 lat.

W 1912 zastąpił Władysława Skoczylasa w prowadzeniu klasy rysunku ornamentacyjnego i figuralnego w Szkole Przemysłu Drzewnego, rozpoczął jednocześnie trwającą do 1932 pracę w Szkole Koronkarskiej jako nauczyciel rysunków odręcznych i kompozycji. Wraz ze swymi uczennicami w 1925 zdobył złoty medal na światowej wystawie dekoracyjnej w Paryżu.

Po raz pierwszy Karol wystawiał swoje obrazy w domu Wojciecha Brzegi w 1909. W latach 1912-39 brał udział w niemal wszystkich wystawach plastycznych, organizowanych w Zakopanym. Uprawiał malarstwo olejne i rysunek pastelami, rzeźbił, projektował meble i kilimy, tworzył wzory koronek i haftów za pomocą wycinanek papierowych, fotografował. Był jednym z inicjatorów założenia Towarzystwa „Sztuka podhalańska” w 1909 i wchodził w skład jego pierwszego zarządu. Od 1910 uczestniczył również w pracach Spółdzielni „Kilim”, Pisywał w miejscowej prasie – zakopiańskim dodatku do dziennika „Epoka” (1927) i w tygodniku „Zakopiańska Lista Gości i Chwila Bieżąca” (1931), gdzie propagował m.in. budowę na Gubałówce „Świątyni Sztuki” oraz zajmowanie się hodowlą kwiatów i drzew owocowych.

Po śmierci żony Katarzyny ożenił się z Jadwigą Maruszyńską i głównie dzięki jej pomocy rozbudował willę, w której mieszkał, a nadawszy jej nową nazwę „Cicha” – przekształcił w prawdziwą ozdobę tej części Zakopanego. Pochowany na Starym Cmentarzu.